Ze gaat zitten, zet haar kopje thee vanuit de wachtkamer op tafel en brandt los:

“Voorlopig heb ik het idee dat ik eerder minder wordt dan beter..

.. ik knap hier niet écht van op.” Haar verdriet en de verwaarloosde pijn uit haar jeugd heeft haar de afgelopen week flink dwarsgezeten. Ze twijfelt of ze wel blij is met ‘alle troep’ die nu loskomt. “Er komen steeds meer beelden van vroeger langsfietsen, toen ik bij jou begon had ik alleen maar een zeer lijf, nu doet zelfs mijn ziel pijn.” Tranen lopen over haar wangen.

Help de beerput gaat open!

Het is ook veel wat ze voor haar kiezen krijgt. Herinneringen die totaal weggevaagd waren, komen nu naar boven. Heel begrijpelijk dat ze daar niet blij mee is.

In de voorgaande massagesessies hebben we diep gewerkt op verschillende pijnlijke plekken in haar lichaam. hierdoor is gespannen weefsel weer soepel geworden en is dat wat vergeten moest worden losgekomen. Als kind kon zij wat haar werd aangedaan niet aan, dat had letterlijk haar dood kunnen betekenen.

Ik herken haar verhaal vanuit mijn eigen therapie-tijd. Elke sessie een stapje verder dalen op de trap naar de kelder van mijn herinneringen, steeds weer een luikje dat open ging. Verschrikkelijk vond ik het, ik voelde me letterlijk in het donker staan, nergens een lichtpuntje. Verder gaan leek zo zwaar, terug was niet mogelijk. Dus maar weer een stapje verder afdalen richting beerput. Ik weet wat er bij haar gebeurd, ik begrijp waar ze staat.

De theorie.

Wat gebeurd er? Een stukje theorie.

Elke emotie, elke situatie die je niet wilt voelen, die je niet verwerkt, die je wilt vergeten, wordt opgeslagen in je lichaam. In je spieren en je bindweefsels. Dat doen we allemaal, jonge kinderen moeten zelfs verwaarlozing en mishandeling vergeten om te kunnen overleven. Zij zijn vaak afhankelijk van hun mishandelaars en lopen de kans de liefde van hun ouders / verzorgers te verliezen. Zonder liefde kan een kind niet leven. Bewust zijn van de mishandeling is gewoon te groot voor een kind. De mishandeling moet vergeten worden, weggestopt worden.

Het kind groeit op en eenmaal volwassen geworden, ontstaan de klachten; pijn, vermoeidheid, geen emoties kunnen uiten, niet kunnen voelen, moeite met relaties en nog veel meer.

Herken je al iets? Begint er iets te dagen?….

Terug naar mijn cliënt. Tijdens de massage sessies hebben we diep gewerkt op de spanningen in haar lichaam. En laten nou die spanningen al die jaren als taak hebben -gehad- om de vergeten emoties, de vergeten verhalen, eronder te houden. De bindweefsels en de spieren ontspannen zich en kiekeboe daar zijn de emoties die erin vastgehouden werden.

Er is verdriet, een beetje boosheid, want vrouwen mogen niet boos zijn, er is schaamte, schuld. Ze huilt, zegt zacht een lelijk woord, probeert zich te verstoppen, maar ho, dat mag dan weer niet van mij, want dan zou ze het deksel weer op de beerput gooien. De beerput mag open, zij mag er zijn met alles wat zij meeneemt. Want als volwassen vrouw kan zij de emoties wel dragen en verwerken. Echter het kind in haar maakt dat ze er ook nog bang voor is.

“Maar daarom hoeft het toch nog niet erger te worden?”

Een heel logische vraag. Alles wat aandacht krijgt groeit.  We denken dan aan plantjes die het niet zo goed doen, maar wat wanneer je in de massage aandacht geeft aan je pijn, je verdriet, verlies, je spanningen, groeien die dan ook?

Mijn persoonlijke ervaring is dat dát zeker zal gebeuren, in het begin zal al je ellende zeker groeien, een nog grotere plek in je denken innemen.
Maar de echte aandacht gaat naar jou, wie ben jij? Hoe ga jij om met wat je tegenkom en tegenkwam op je levenspad? Wat is jouw patroon?

Door deze aandacht ben jij degene die gaat groeien als mens.
Verdriet en verlies mogen gevoeld worden en krijgen hun plekje in je hart.
Spanningen, het beschermlaagje dat je misschien al vele jaren bij je draagt, kunnen losgelaten worden.
Energie kan weer stromen, het leven is lichter geworden.

Hoe verder?

We praten over haar week, haar emoties en gevecht met zichzelf en alles wat los komt. Dan besluit ze om toch weer op de massagetafel te gaan liggen, om samen verder te graven in de jeugdherinneringen die ze nauwelijks heeft.

Zij heeft de moed om verder te gaan, ze begrijpt dat wat er nu gebeurd een onderdeel is van haar proces. Ze gunt zich zichzelf de tijd die zij nodig heeft om te worden wie ze in wezen is.

En ik vind dat hartstikke stoer van haar.

En jij? Hoe is het met jou? Speelt er iets wat aandacht nodig heeft? Je bent altijd welkom om zelf te ervaren wat Holistische massage voor jou kan betekenen. Hoe groot wil jij worden?

Alles wat aandacht krijgt groeit.

“Ik knap hier niet écht van op”

2 gedachten over ““Ik knap hier niet écht van op”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *