Terwijl ik met rustige bewegingen haar buik masseer, zie ik dat haar handen gaan bewegen. Ze gaan open en dicht, ze lijken iets te willen pakken, los te laten, ze maakt met haar handen een beweging alsof ze iets wil wegduwen. Haar handen komen omhoog en vallen terug op de tafel.

Ze schudt nee en mompelt ‘leeg’.

Ik vraag: is het leeg? “Ja, mijn buik is leeg” ik: “Je buik is leeg”. “Ja mijn buik is leeg, altijd leeg gebleven.” Ik wacht. “Mijn buik is leeg, er is nooit een kindje in gegroeid” ik vraag haar of ze graag een kindje had gehad.

De tranen lopen over haar gezicht. Ik leg haar handen op elkaar op haar buik, ‘voel je buik maar, voel de leegte, blijf er maar even bij’.

Ik laat haar een poosje de stilte in zichzelf voelen, ik doe even niets.

Ze laat haar handen op haar buik liggen en pak ik rustig de massage weer op. Soms wat diepte gevend, dan weer ‘alleen maar’ aanwezig in mijn aanraking en bewegingen.  “Als je wel kinderen had gehad, hoeveel had je er dan gehad?” Twee, 2 jongens, een tweeling, Richard en Michel, ze zouden nu 23 jaar zijn geweest”.

Ze keert weer even naar binnen, ik zie opnieuw verdriet opwellen; “het is maar goed dat geen moeder ben geworden, ik had vast dezelfde fouten gemaakt als mijn moeder.”

Ik vertel haar dat ik dat niet geloof: “toen jij sprak over jouw tweeling, kon ik hun energie voelen, ik kon ze voor me zien, ze staan achter jou, twee flinke jonge mannen, pal achter jou.”

Een paar maanden later vertelt ze me dat ze Richard en Michel een heel leven heeft gegeven, een opleiding, werk, een partner en fouten die ze gemaakt hebben.

Ze is veel bezig geweest met hen, tot het moment dat zij zich betrapte op het feit dat ze op visite wilde gaan bij Michel en zijn vriendin. Ze begreep dat haar imaginaire (fantasie) zonen teveel waren gaan leven voor haar. Ze namen een te grote plek in.

Ze besloot afscheid van hen te nemen. In haar vakantie heeft ze een kort briefje met afscheidswoorden aan de zonen die niet geboren mochten worden, meegegeven aan de stroming van een rivier.

Een steen uit de bedding van de rivier heeft ze meegenomen en deze steen ligt nu in haar tuin. Zo zijn de kinderen die niet geboren mochten worden weer uit haar leven, zonder helemaal weg te zijn.

En haar buik?

Die voelt gevuld, vol van de liefde die ze in zich heeft.

 

Wanneer er geen kindje komt.
Getagd op:                    

6 gedachten over “Wanneer er geen kindje komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *