Schreeuwen, huilen, gillen. Het mag allemaal!

Regelmatig zeg ik tegen mijn cliënten; ” Je mag schreeuwen.” Wanneer ik voel dat er in het lijf onder mijn handen iets gaat verschuiven, dan moedig ik mijn cliënt om In Contact met de losgekomen emoties, geluid te geven aan wat letterlijk loskomt; “Je mag huilen, je mag geluid maken, schreeuwen, gillen, schelden. Laat je maar horen.”

Meestal is het antwoord dan “Nee, hoor, dat doe ik niet, dat kan ik niet.” Waarmee de vrijgekomen emoties er ook weer onder worden gestopt.

Als kind werd ons het schreeuwen al afgeleerd, schreeuwen mocht niet, je kunt het ook gewoon zeggen. Zeker voor meisjes hoorde dat geschreeuw niet; “je lijk wel een viswijf.”

Ook geleerd om binnen de lijntjes te blijven?

Als kind leerde we al ons binnen de lijntjes te gedragen, terwijl een kind juist graag buiten de lijntjes gaat.  Zo goed als dat een kind dat leert kleuren ook zelf moet leren om binnen de lijntjes te kleuren, ben ik van mening dat je buiten de lijntjes van jezelf gedragen ook buiten de lijntjes ervaart het hoe het anders kan, je jezelf leert kennen en eigen keuzes te maken. En wat nog het meest van belang is: je leert je emoties te uiten; eerst ongecontroleerd en mogelijk ongepast, daarna beheerst en vooral vanuit jezelf. Ik ben van mening dat wanneer je nooit buiten de lijntjes mag /durf te gaan je uit een soort van veiligheid niet eens aan de rand van de lijntjes durf te komen. Als je uit de buurt blijft, kan je er zeker niet over heen. Je kunt je voorstellen dat wanneer je als kind steeds weer hoort dat je niet mag schreeuwen, je je niet boos mag maken (“wees jij nou maar de wijste”) het kind in kwestie op de tenen gaat lopen, het kost inspanning om niet te reageren op de manier die het karakter ingeeft. Deze in-spanning wordt in het lichaam vastgezet, er gaat iets wringen in het kind.

Vergaat de wereld wanneer jij schreeuwt?

Ik vraag mijn cliënten dan ook wat er gebeurd wanneer ze zichzelf wel luidkeels zouden laten horen, vergaat de wereld dan? “Nee, natuurlijk niet, er gebeurd waarschijnlijk niets, maar ik doe het toch niet, dat kan ik niet.”

Maar er gebeurd wel degelijk wat! Bij jezelf! Het is zo heerlijk om

  • eens lekker de longen uit je lijf te schreeuwen.
  •  je hart eens te luchten,
  • letterlijk lucht te geven aan wat jou dwarszit!

Ik weet maar al te goed hoe moeilijk het kan zijn. 

Heus ik weet echt wel hoe moeilijk het is om te schreeuwen, om te laten horen dat je boos bent, of verdrietig.  Ik weet heus wel dat het extra moeilijk is wanneer je weet dat andere mensen, die in de wachtruimte zitten of net door de gang lopen, je kunnen horen. Ik heb het zelf ook moeten leren en dat ging ook niet 1,2,3.

Daarbij heb ik ook nog eens heel lang gedacht, nee ik was er zelfs van overtuigd dat ik gene boosheid in me had. nou ik kan je vertellen, dat had ik wel en behoorlijk wat ook!

Je wilt niet weten hoe hard ik kan schreeuwen, ik heb mijn keel meerdere malen schor geschreeuwd.

En ik heb er van genoten!

Met alle boosheid, woede, komt ook alle energie vrij die vastgezet is om de boosheid er onder te houden. In mijn geval heb ik ervaren dat ik met mijn boosheid ook plezier en levenslust had vastgezet. Heerlijk om te ervaren welke boost het geeft als dat allemaal vrij komt!

Denk je nu na het lezen van deze blog dat jij wel wat meer lucht mag geven aan wat er in jou leeft? Je bent van harte welkom om uit te vissen hoeveel geluid er bij jou uit kan komen!

 

Schreeuwen mag!

24 gedachten over “Schreeuwen mag!

  • augustus 10, 2017 om 7:24 am
    Permalink

    Mooie blog weer Anneke! Volgens mij is bijna iedere volwassene geremd in het uiten van emoties. Mooi als je je kunt laten gaan!

    Beantwoorden
    • augustus 10, 2017 om 6:22 pm
      Permalink

      Sjira, het is heerlijk om het eruit te kunnen gooien. Ik bied mijn cliënten een veilige plek waar zij hun gevoelens mogen uiten.

      Beantwoorden
  • augustus 10, 2017 om 8:50 am
    Permalink

    Ik laat mijn kinderen wel schreeuwen, maar dan buiten. Dat is de regel bij ons en als ze boos zijn (en dat gebeurd geregeld) dan praten ze wel wat harder maar dat mag, vind ik. Dat hoort bij boos en kwaad zijn en dan wordt er ook niks van het harde praten gezegd. Ik ben zelf niet van het in hokjes stoppen en doen zoals het hoort.

    Beantwoorden
  • augustus 10, 2017 om 12:07 pm
    Permalink

    Wat een mooie boodschap van deze blogpost. Ik heb wel geleerd hoe boos te zijn in een voor mij ”veilige omgeving” (familie, of met niemand erbij in het bos).
    Omdat ik anders ”bang” ben voor de consequenties in andere situaties. In die zin blijf ik dan toch inderdaad nog binnen de lijntjes.

    Jou blogpost doet mij dan ook de ogen openen voor andere opties en is erg verfrissend.

    Beantwoorden
    • augustus 10, 2017 om 6:30 pm
      Permalink

      Alleen in het bos dat ken ik ook, hoewel toen er iemand aan kwam lopen bleek ik niet alleen te zijn…

      Beantwoorden
  • augustus 10, 2017 om 12:19 pm
    Permalink

    Dag collega, heel herkenbaar 🙂 Mooi hoe een lichaam nooit liegt. Je hebt het mooi verwoord!

    Beantwoorden
  • augustus 10, 2017 om 12:19 pm
    Permalink

    Zo waar! Het is super waardevol om je emotie de vrije loop te kunnen laten gaan omdat het anders allemaal gaat vastzitten in je eigen lijf. Schreeuwen is daarom heerlijk en mis dat dan ook best nog wel eens. Tijdens het uitgaan vroeger konden we altijd zo lekker hard mee-bleren.
    Lowlands 2017 komt er volgende week weer aan dus op naar een paar dagen schreeuwen 😉

    Beantwoorden
  • augustus 10, 2017 om 2:29 pm
    Permalink

    Wat een herkenbare blog. Zelf mocht ik vroeger nooit boos zijn en werd elk opstandig gedrag de kop in gedrukt. Met mijn oudste zoon ben ik door een fase boosheid heen gemoeten. Hij hield mij de spiegel voor. Hij vertelde mij dat ik boosheid niet oké vond, maar dat het wel oké is. Mooi geschreven.

    Beantwoorden
    • augustus 10, 2017 om 6:35 pm
      Permalink

      Mooi Nelleke dat je heb kunnen leren van je zoon en niet de beperkingen geleerd van je ouders door heb gegeven aan hem.

      Beantwoorden
  • augustus 10, 2017 om 2:49 pm
    Permalink

    Ik heb het gelezen. Weet niet zo goed wat ik er mee moet. Ik weet wat het is vanuit mijn directe omgeving. Boos en geïrriteerd zijn maar dat binnen houden en niet uiten. Het komt er uiteindelijk toch uit maar niet op een goede manier. Misschien is het wel wat om is gewoon lekker te gaan schreeuwen.

    Beantwoorden
    • augustus 10, 2017 om 6:42 pm
      Permalink

      Lekker schreeuwen of je kussen op je bed gooien ( steeds weer tot je je arm niet meer omhoog krijg) werken echt heel goed. Succes Marie-Louise.

      Beantwoorden
  • augustus 10, 2017 om 4:12 pm
    Permalink

    Uniek, eerlijk en sterk waar er ook openheid en kwetsbaarheid mag zijn. Succes met je praktijk, Gr Lotte

    Beantwoorden
  • augustus 10, 2017 om 5:45 pm
    Permalink

    Ik bedenk me nu dat ik eigenlijk nooit schreeuw.. haha heb er ook geen behoefte aan. Heb dan meer behoefte om ergens heel hard tegenaan te schoppen ofzo. Dat is eigenlijk hetzelfde natuurlijk 😀 lekker alles eruit gooien..
    Ben met dit thema nu ook bezig, maar dan voor kinderen. Ik ben een gratis online cursus voor ouders aan het maken, over o.a omgaan met gevoelens van kinderen. En les 1 gaat al gelijk over gevoelens van kinderen accepteren. Dat ouders de boosheid van hun kind mogen accepteren, maar dat ze de uiting van het boze gevoel (bv. slaan van andere kinderen) wel moeten begrenzen.

    Beantwoorden
    • augustus 10, 2017 om 6:45 pm
      Permalink

      Hoi Rosanne, ergens hard tegen aan schoppen is zo ongeveer hetzelfde als schreeuwen. Wat ook goed gaat is kartonnen dozen in elkaar slaan of trappen.

      Beantwoorden
  • augustus 10, 2017 om 6:24 pm
    Permalink

    Het bos of het strand schijnen goede plaatsen te zijn om te schreeuwen. Wel zorgen dat er niet te veel publiek is natuurlijk 🙂

    Beantwoorden
  • augustus 24, 2018 om 2:34 pm
    Permalink

    Ik heb altijd al de wens gehad om een keer keihard te schreeuwen terwijl je uitkijkt over een prachtige klif of staand op een berg o.i.d. Ik durf het niet, bang dat iemand me hoort en denkt dat er iets aan de hand is. Of ik word voor gek verklaard :p
    Ik was benieuwd of er meer mensen zijn die deze wens hebben. Toen ik dit op ging zoeken kwam ik op deze pagina terecht.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *